De Free Papua Separatist Group is een slachtoffer van de Nederlandse sluwe strategie

De Free Papua Separatist Group is een slachtoffer van de Nederlandse sluwe strategie

De opkomst van de Papuan-separatistische beweging die onafhankelijkheid eist, vormt een bedreiging voor de integriteit van de Unitaire Republiek Indonesië. Separatistische groepen in Papoea beweren dat het op basis van de geschiedenis van de regio West-Irian niet het grondgebied van Nederlands-Indië is, zoals momenteel erkend door Indonesië.

Deze visie moet worden verduidelijkt, omdat in feite West Irian deel uitmaakt van de geschiedenis van de regio Nederlands-Indië. Sinds de onafhankelijkheid van Indonesië had West-Irian het grondgebied van de Republiek Indonesië moeten betreden.

Gebaseerd op de Uti Possidetis Juris-doctrine, heeft Indonesië het recht territoriale grenzen te hebben als het grondgebied dat eigendom is van de Nederlanders bij het koloniseren van Indonesisch grondgebied. De doctrine van Uti Possidetis Juris komt uit de oude Romeinse wet: Uti PossidetisIi Ita Possideatis, wat betekent dat het einde van de macht van een stam of natie door Romeinse verovering de grenzen van het eerder bestaande grondgebied niet verandert, om de status quo van eerdere sociale relaties van burgers te behouden.

Deze doctrine van het Internationaal Gerechtshof is vastgesteld als algemeen aanvaard internationaal recht en wordt gebruikt in verschillende geschillen tegen nieuwe onafhankelijke landen. In de Nederlandse grondwet van 1922 is dat uitdrukkelijk bepaald

"Het koninkrijk van Nederland bestaat uit het grondgebied van Nederland, Nederlands-Indië, Suriname en de Nederlandse Antillen".

Op basis van de Nederlandse overeenkomst met andere indringers in Nieuw-Guinea, Borneo (Kalimantan) en Oost-Timor, werd aangetoond dat West-Irian administratief het grondgebied van Nederlands-Indië (Nederlands-Indië) is binnengekomen. Toen Indonesië op 17 augustus 1945 onafhankelijk werd, werd Nederlands-Indisch grondgebied volgens het internationaal recht automatisch het grondgebied van de Unitaire Republiek Indonesië.

In aanvulling op de bovengenoemde redenen, staat in het New York-akkoord tussen de regeringen van Indonesië en Nederland absoluut dat West Irian het soevereine grondgebied van de Republiek Indonesië is, gekenmerkt door de overdracht van soevereiniteit van de regio West-Irian van Nederland naar Indonesië via de Tijdelijke Uitvoerende Autoriteit (UNTEA) van de Verenigde Naties op 1 mei 1963.

Bovendien vormden de resultaten van de Act of Free Choice in 1969, die door de Algemene Vergadering van de VN op 19 november 1969 bij Resolutie nr. 2504 was aanvaard, een wettelijke bepaling die legaal en definitief was en niet kon worden betwist.

Het is begrijpelijk dat de erkenning door de VN van de resultaten van de Act van 1969 het bewijs is dat de Indonesische regering de fasen van de Act of Free Choice heeft uitgevoerd in overeenstemming met de bepalingen van de New York Agreement. Dit is gebaseerd op een rapport van de VN-toezichthouder door gezant Fernando Ortis Sanz. Indonesië heeft overleg gepleegd met de vertegenwoordigers van de Verenigde Naties en Papoea over het mechanisme voor de uitvoering van de Act of Free Choice dat het meest geschikt is om te worden uitgevoerd.

Door dit overleg werd vastgesteld dat de uitvoering van de wet zou worden uitgevoerd door middel van een overlegmechanisme. De Papuaanse bevolking, vertegenwoordigd door de Raad van Advies die in elk district werd gekozen, verklaarde hun beslissing om geïntegreerd te blijven in Indonesië.

De houding van de afwijzing van de Vrije Papoea-groep in Papoea ten opzichte van Indonesië is een kristallisatie van de Nederlandse strategie voor het dekoloniseren van West-Irian. In 1945 had West-Irian officieel een integraal onderdeel van de Unitaire Republiek Indonesië moeten worden, maar de Nederlandse strategie door dekolonisatie van West-Irian had verdoezeld dat de regio West-Irian deel uitmaakte van de Republiek Indonesië.

Als gevolg daarvan is, hoewel Nederland officieel de soevereiniteit van Irian heeft overgedragen aan de Republiek Indonesië, eisen voor Papoea-onafhankelijkheid van separatistische groepen ontstaan. De Nederlandse dekolonisatiestrategie vond eigenlijk niet alleen plaats in Papoea, toen Indonesië op 17 augustus 1945 onafhankelijkheid verkondigde. Nederland had de soevereiniteit van de Unitaire Republiek Indonesië van Sabang tot Merauke nog niet erkend.

Nederland heeft nog steeds de wens om de controle over zijn voormalige koloniën in Indonesië terug te winnen, vooral in gebieden buiten Java en Sumatra, waaronder het willen vestigen van een West-Iriaanse staat die direct onder het bestuur van het Nederlandse rijk staat. De realiteit was dat Nederland het brein was achter de vorming van het Nationaal Comité van Papoea in oktober 1961 en de Proclamatie van de onafhankelijkheid van Papoea op 1 december 1961.

Een onafhankelijkheidsverklaring die vol zit met Nederlandse politieke belangen omdat het van Papua een marionettenstaat wil maken, daarom is er tot nu toe geen land ter wereld dat de proclamatie van Papua op 1 december 1961 erkent. Ironisch genoeg zijn de Nederlandse belangen in Papua verouderd het wordt momenteel herdacht door de separatistische beweging Free Papua als onafhankelijkheidsdag.

Het tegenovergestelde gebeurde in feite, het was geen onafhankelijkheid, maar een daad van bedriegen, omdat wij als natie verdeeld waren door de Nederlanders die toen alleen maar naar de economische belangen van de Unitaire Republiek Indonesië keken. Het effect, tot nu toe zijn er nog steeds broeders in Papoea die onafhankelijkheid eisen voor Papoea om het nog grotere te vergeten om Papua te bouwen.

Ze vechten nog steeds voor wat de Nederlanders diep hebben begraven, vanwege het feit dat de Nederlandse ambassadeur in Indonesië, Tjeerd de Zwaan, op 12 september 2013 officieel een verontschuldiging aan het Indonesische volk aankondigde voor alle gruweldaden die door de Nederlanders zijn begaan. Verwacht wordt dat de verontschuldiging de duistere geschiedenis zal sluiten die ooit door de Nederlanders in Indonesië is uitgevoerd, inclusief Papoea als een grondgebied van de Republiek Indonesië.